|
|
|
|
ÇILDIRACAKTIM
Akşamların karanlığında,
Kibrit çaktım,lamba yaktım.
Yerde, Gökte, yıldızlarda,
İnsanı, İnsanlığı aradım.
İnsanlar gördüm:
Kimi Leyla, kimi Mecnun, kimi Ferhat içinde.
Umutları kırık, gönülleri suskun, feryat içinde
İnsanlar gördüm:
Kimi kalleş, kimi hain, hoş bir hayat içinde.
Feryatlara karşı duygusuz, hali berbat içinde.
İnsanlar gördüm:
Kimi Veysel, kimi Garip, kimi söz saz içinde.
Söz ve sazları buruk, hepsi acı niyaz içinde.
İnsanlar gördüm:
Kimi soytarı, kimi düzenbaz, bir haz içinde
Acılara karşı, tam ilgisizlik ve naz içinde.
Bir an geldiki, o karanlığa dalıp da,
Hani neredeyse kaybolacaktım.
Uyandırmasaydı Tanyeri ağarıp da,
Bu ortam içinde çıldıracaktım.
Yalacıklı Halil İbrahim YAMAN
|
G A R İ P L E R
Bu gece, şöyle bir dolaştım, Başkentin Terminalle Parkını,
Gördümki bu Dünyada, garipler için kurmuş felek çarkını.
Kimi yatmakta iken, yalıda, köşkte, atlas yataklarda,
Kimi de yatmakta böyle, kıyıda, köşede, tahta banklarda.
Bedenen ve ruhen ezik, ya ayakları sakat, ya elleri.
Bütün gün, ”Fakire sadaka!” demekten yorgun dilleri.
Geçimleri, artıklar için çöplüklerde dolanmak,
Her nasılsa meydanda kalmış çeşmeden sulanmak.
Büzülüp yığılmışlar birer köşeye, evi yok, hanesi yok!
Katmer katmer olmuş dertleri, hiçbirinin çaresi yok!
Yalacıklı Halil İbrahim YAMAN
|
